Вақте ки бобати дуо хостан менависем, сараввал бояд гӯем, ки калимаи “дуо” дар луғат ба маънои “нидо кардан” омадааст. Дар истилоҳи шаръ ин истилоҳ ба маънои “талаб кардан” ва “мадад хостан аз Худованд” истифода карда мешавад. Тавре Худованд дар Каломи поки худ мефармояд, “талаби дуо кунед аз ман, то талабу дархости шуморо қабул намоям”. Ҳамзамон дар шариати Ислом дуо хостан навъе аз ибодат аст, ки ҳангоми мусибат ва ё талаби истионат кардан ва ҳоҷат пурра кардан инсон рӯй меорад ба даргоҳи Худованд, то аз он халосӣ ёбад. Ҳамин аст, ки Паёмбари Ислом {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} дар ҳадиси мубораки худ фармудааст: Read more
Ҳусайн пас аз адои намози субҳ чун одати ҳаррўза сари тиловати Қуръон нишаст. Ва дар баробари дохил гаштани шўъоҳои заррини офтоб ба утоқи ў аз тиловати Қуръон фориғ гашт ва ба сўи тиреза шитофт, то онро боз намояд ва аз ҳавои беғубор ва начандон сарди тирамоҳи нафаси тоза бигирад. Аз паси тирезаи ҳучраи Ҳусайн дар масофаи наздик наҳри кўчаки мусаффое чори мешуд. Ҳусайн ба ин наҳрак назар андўхт ва мавчҳои хурди аз нури офтоб чилоёфтаи он ўро ба олами хаёл бурданд.
Ҳусайн ғарқи андеша аз ворид гаштани падараш ба утоқи ў бехабар монд. Падар дасти худро бар болои сари писар гузошт ва гўё, ки андешаҳои ўро мехонда бошад гуфт:
Шаб торик буду ҳама дар хоб буданд, аммо Аҳмад вазифаи худро такрор мекарду такрор, ҳатто онро хуб ҳифз намуду сипас ба хоб рафт.
Пагоҳи аз хоб хеста ба сўи мадраса роҳсипор шуда гумон мекард, ки аз ҳама имрўз дарсро хуб чавоб медиҳад ва устозаш ўро назди бачаҳо таъриф мекунад. Дарс ҳам оғоз шуд. Устози сарф ҳамаро як ба як, нуқта ба нуқта аз боби сулосии мучаррад мепурсид. Толибон чавобҳои гуногун медоданд, яке хуб чавоб медоду дигаре камтар ва саввум бошад бештар.
Ҳатто навбат ба Аҳмад расиду аз тарс дар дилаш аспҳо медавиданд. Устоз гуфт : “
-Аҳмадчон! Ҳамаи бачаҳо тақрибан дарсро чавоб доданд, акнун ту онро бо байтҳое, ки дар ин хусус гуфта шудааст, хулоса намо “.
Инро шунида Аҳмад хурсандона аз чояш хест ва боварии комил дошт, ки хуб чавоб медиҳад, зеро ки ин байтҳоро чун сураи “Фотиҳа” аз ёд карда буд. Ў ба чавоб додан оғоз карду мегуфт:
Ба қалами устоди амрикои, мудири мачаллаи
” Шахсияти родиёи ” Доналд Ригёл
Авомил аз чиҳати зиёде маро ба сўи ислом чазб кард, ки баъзе аз онҳо чунон ошкор аст, ки наметавон дар онҳо шак ва тардид кард ва баъзе дигарро боисти дар ботину аъмоқи рўҳи одами чустучў намуд.
Ҳангоме, ки дар бораи ислом ба Қуръон ва сураи Муҳаммад бинни Абдуллоҳ мурочиа кардем, чиҳате афкорамро ба худ чалб кард. Соддагии ислом ва суҳулати (осони) он. Ақидаи ислом напечидаги дорад ва на мубҳам аст, балки як имони соддае аст, ки аз роҳи ақл ва диққат дар низоми офариниш, барои инсон ҳосил мешавад ва риояти ҳамин ду чиз қатъан одамиро ба офаридагори доно ва тавоно мўъмин месозад.
Ҳаде Ҳейди.
(Ландан).
Ислом дини фитрии башар,
Ғарб ҳанўз исломро нашинохтааст
Ло илоҳа иллаллоҳу Муҳаммадур расулуллоҳи.
Акнун беш аз як сол аст, ки ба ислом ошно шуда, онро баргузидаам. Каме баъд аз ин ки ба синни қонуни расидам, дар худ эҳсосе алоқа кардам, ки дар садади (азм) ёфтани мактабе ё муқарароте қобили қабул бароям.
Ин таҳқиқот барои ёфтани системаи чадид, маро ба ислом роҳнамои кард. Ва барои ман ачиб набуд, ки танҳо ба василаи ислом тавонистам алоқа ба ҳақиқатро дар худ қонеъ кунам.
ВУЧУБИ ПАЙРАВИ БА ПАЁМБАР саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ВА ФАРМОНБАРДОРИ АЗ У саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам .
2008 August 19
بسم الله الرحمن الرحيم
Ба номи худованди бахшояндаву меҳрубон
Фармонбардори аз паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ба анчом додани ончие, ки ба он амр фармудаанд ва тарки ончие, ки аз он нахи фармудаанд вочиб аст. Ва ин амр яке аз муктазоёти имон ба паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) мебошад. Аллох таоло дар оятхои зиёде ба фармонбардории паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) фармудааст:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً (النساء:59)
Аз чумлаи хакки паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) бар умматашон фиристодани дуруд ва салом бар он хазрат (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) мебошад.
Аллох таоло мефармояд:
إِنَّ اللَّهَ وَمَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيماً) (الأحزاب:56)
“Худо ва фариштагонаш бар паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) салавот мефиристанд. Эй касоне, ки имон овардед, бар у салавот фиристед ва салом гўед, саломе неку”.
(Ахзоб:56). Read more
ФАСЛИ ЧАХОРУМ
ВА ОНЧИ, КИ ДАР МАВРИДИ ОЛИ БАЙТ БЕЗУЛМ ВА МУБОЛАГА ВОЧИБ АСТ.
Ахли байти паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) онхоянд, ки садака барояшон харом аст, яъне онхо закоту садака намегиранд. Ва онхо оли Али, оли Чаъфар, оли Ақил, оли Аббос, фарзандони Хорис ибни Абдулмуталиб ва хамсару духтарони паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) хастанд.
Далели ин кавл ин аст, ки Аллох таоло хабар медихад:
وَقَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَلا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ الْأُولَى وَأَقِمْنَ الصَّلاةَ وَآتِينَ الزَّكَاةَ وَأَطِعْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً (الأحزاب:33)
“(Эй занҳои паёмбар!) Ва дар хонахои худ бимонед. Ва ба мисли замони чохилияти пешин, зинатхои худро ошкор мекунед. Ва намоз бигузоред ва закот бидихед ва аз худову паёмбараш итоат кунед. Эй ахли байт, худо мехохад палидиро аз шумо дур кунад ва шуморо пок дорад”. (Ахзоб:33).
Имом ибни Касир (р) дар тафсири ин оят чунин мегуянд: Read more
АСЛИ ПАНЧУМ
БА ОНХО ЧИ ЭЪТИКОД БОЯД ДОШТ.
МАЗХАБИ АХЛИ СУННАТ ВА ЧАМОАТ ДАР МАВРИДИ ОН ЧИЕ, КИ ДАР МИЁНИ ОНХО ХОСИЛ ГАРДИД.
1) Маънои сахоба ва эътикоде, ки бояд доир ба онхо эътикод карда шавад.
Калимаи сахоба сигаи чамъ аст, ки муфради он сахоби мебошад. Ва сахоби он шахсеро гуянд, ки бо паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) суҳбат карда бошад дар холате, ки муъмин буда ва бо имон вафот карда бошад.
Онхо бехтарини инсоният баъди паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам), ва ахли бехтарини асрхо хастанд. Бино бар сабкату пешравиашон дар ислом, хамсухбатиашон бо паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам), чиход, таблиги шариати ислом ва гайра, ки ба он хосияту фазилат доро шуданд.
ФАСЛИ ШАШУМ
Нахй аз дашном додани сахобагон яке аз усули ахли суннат ва чамоат аст, ки онхо ёрони Мухаммад мустафо (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам)-ро дуст дошта дар хакки онхо ба чуз неки чизи дигаре намегуянд ва онхоро доимо ба неки зикр мекунанд. Тавре, ки Аллох таоло мефармояд:
وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْأِيمَانِ وَلا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلّاً لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَؤُوفٌ رَحِيمٌ. (الحشر:10)
“Касоне, ки аз паси саҳобагон омаданд, мегуянд: Эй парвардигори мо, мову бародарони моро, ки пеш аз мо имон оварданд, биёмурз ва кинаи касоне, ки имон оварданд, дар дили мо чой мадех. Эй парвардигори мо, ту мушфику мерубон хасти”.
(Хашр:10).
Инчунин паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) фармуданд:
