Tojik Islom

       Ҳусайн пас аз адои намози субҳ чун одати ҳаррўза сари тиловати Қуръон нишаст. Ва дар баробари дохил гаштани шўъоҳои заррини офтоб ба утоқи ў аз тиловати Қуръон фориғ гашт ва ба сўи тиреза шитофт, то онро боз намояд ва аз ҳавои беғубор ва начандон сарди тирамоҳи нафаси тоза бигирад. Аз паси тирезаи ҳучраи Ҳусайн дар масофаи наздик наҳри кўчаки мусаффое чори мешуд. Ҳусайн ба ин наҳрак назар андўхт ва мавчҳои хурди аз нури офтоб чилоёфтаи он ўро ба олами хаёл бурданд.

       Ҳусайн ғарқи андеша аз ворид гаштани падараш ба утоқи ў бехабар монд. Падар дасти худро бар болои сари писар гузошт ва гўё, ки андешаҳои ўро мехонда бошад гуфт:

       “Ман низ дар хурдсоли дар атрофи ин чўйбор бози кардан ва қадам заданро дўст медоштам.” Падар сухани худро давом дод: “Биё ба як суоли ман чавоб деҳ: “Агар ҳар инсон дар чунин дарёчаи мусаффову зулол ҳар рўз панч бор шустушў ва оббози кунад ҳоли ў чи гуна мешавад?”

       Ҳусайн, ки ба суханони падари худ ба ороми гўш медод, дар чавоби ин сухан чунин гуфт:

       “Агар як инсон дар чунин оби зулолу ширин ҳар рўз панч маротиба бадани худро шустушў намояд, албатта бениҳоят покизаву озодаву зебо мегардад.”

       Падар аз писари худ шунидани чунин чавобро мунтазир буд ва гуфт:

       “Пас агар чунин бошад, бояд бидони эй писараки ман, ки намозҳои панчгонае, ки рўзона ба чо меорем монанди чунин наҳри мусаффост. Ҳар яке аз ин намозҳои панчгона, ки монанди ин оби зулол аст, ки гуноҳҳои моро мешўяд ва қалби моро покиза мегардонад. Пас эй писараки азизи ман, ту намозҳои худро доимо барпо дор, то ҳамеша покизаву покдил боши! Пайғамбари Худо соллаллоҳу алайҳи ва саллам дар як ҳадиси шариф фармуд:

       “Оё медонед, агар дар назди дари хонаи шумо дарёе бошад ва ў дар он ҳар рўз панч бор бадани худро шустушў кунад, оё дар чисми ў ягон палидие боқи мемо-над?”

       Саҳобагон дар чавоб гуфтанд: “Албатта, ҳеч нопокие дар чисми ў боқи намемонад”.

       Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфтанд: “Пас он дарё монанди намозҳои панчгонаест ва Худованди таъоло бо онҳо гуноҳҳову хатогиҳоро маҳв месозад”.