بسم الله الرحمن الرحيم

Ба номи худованди бахшояндаву меҳрубон

Фармонбардори аз паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ба анчом додани ончие, ки ба он амр фармудаанд ва тарки ончие, ки аз он нахи фармудаанд вочиб аст. Ва ин амр яке аз муктазоёти имон ба паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) мебошад. Аллох таоло дар оятхои зиёде ба фармонбардории паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) фармудааст:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً (النساء:59)

“Эй касоне, ки имон овардаед, аз худо итоат кунед ва расул ва улувул амри хеш фармон баред. Ва чун дар амре ихтилоф кардед, агар ба худову рузи киёмат имон доред, ба худову паёмбар ручуъ кунед. Дар ин хайри шумост ва дар саранчоме бехтар дорад“. (Нисо:59).

Тавре, ки Аллоҳ таоло мефармояд:

مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَمَنْ تَوَلَّى فَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً) (النساء:80)

“Хар ки аз паёмбар итоат кунад, аз худо итоат карда аст. Ва онон ки сарбозананд, пас мо туро ба нигохбонии он нафиристодем”. (Нисо:80).

Тавре, ки Аллоҳ таоло мефармояд:

وَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ) (النور:56)

“Ва намоз бигузоред ва закот бидихед ва аз паёмбар итоат кунед, бошад, ки бар шумо рахмат оварад”.

(Нур:56).

Чуноне, ки Аллох таоло касонеро, ки аз тоати паёмбар (саллаллоху алайхи ва саллам) сарпечи мекунанд онхоро ваъдаи азобу укубат медихад. Тавре, ки Аллох таоло мефармояд:

لا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِوَاذاً فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (النور:63)

“Ончунон ки якдигарро садо мезанед паёмбарро садо мазанед. Худо медонад чи касон аз шумо дар панохи дигаре худ пинхон месозанд ва охиста охиста берун мераванд. Онон ки аз фармони у сарпечи мекунанд, бояд битарсанд, ки мабодо ба онхо фитнае ва ё азобе дардовар бирасад”. (Нур:63).

Маънои фитна дар ояти мазкур: Дар дилхояшон фитна пайдо шавад, мисли куфр, нифок, ва ё ононро дар дунё азоби дарднок бирасонад. Монанди катл укубат, хабс ва гайра.

Аллох таоло тоати паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ро сабаби шоистаги ва сазовор шудан ба мухаббати илохи ва магфирати гунохон гардонидааст. Тавре, ки Аллох таоло мефармояд:

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (آل عمران:31)

“Бигу: Агар худоро дуст медоред, аз ман пайрави кунед, то у низ ўуморо дуст бидорад ва гунохонатонро биёмурзад, ки омурзанда ва мерубон аст”.

(Оли Имрон:31).

Аллох таоло тоати паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ро хидояту тавфик ва сарпечи аз тоати уро залолату гумрохи карор додааст. Тавре, ки Аллох таоло мефармояд:

فَإِنْ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَكَ فَاعْلَمْ أَنَّمَا يَتَّبِعُونَ أَهْوَاءَهُمْ وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوَاهُ بِغَيْرِ هُدىً مِنَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ) (القصص:50)

“Пас агар ичобатат накарданд, бидон, ки аз пайи хавои нафси хеш мераванд ва кист гумрохтар аз он, кас, ки бе он ки рахнамои хохад аз пайи хавои нафси худ равад? Зеро худо мардуми ситамкорро хидоят намекунад”. (Касас: 50).

Барои моён паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) рохнамо ва намунаи хасана хастанд.

Тавре, ки Аллох таоло мефармояд:

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً (الأحزاب:21)

“Барои шумо агар ба худо ва рузи киёмат умед медоред ва худоро фаровон ёд мекунед, шахси расуллуллох муктадои писандидаест”. (Ахзоб:21).

Имом Ибни Касир дар тафсири ин оят чунин мегуянд:

“Ин ояти карима дар ҳама акволу аъмол ва ахвол ба паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) иктидо кардан далолат мекунад.

Аллох таоло пайравии паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ро дар чихил мавриди Куръони карим зикр кардааст. Инсоният ба маърифати он чизе, ки паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) овардаанд ва ба пайравии он хазрат (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) бештар аз хурдану нушидан ниёзманд аст, зеро агар инсон аз хурданиву нушидани махрум гардад, мемирад. Лекин агар ба паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) пайрави накарда фармонбардори аз он хазрат (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) накунад, азобу бадбахтии доими дар охират насиби у мегардад.

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) умматашонро ба иктидо ва пайравии худашон дар ибодатхо, амр кардаанд. Бояд ибодатхо ба тарзе ичро карда шавад, ки паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) онро ба хамон тарз анчом доданд. Чуноне, ки фармуданд:

“Намозхоятонро ба тавре, ки маро мебинед, ки намоз мегузорам хамон тавр гузоред”. (Бухори).

Инчунин фармудаанд:

“Дар маносикатон (аъмоли хач) ба ман пайрави кунед”. (Муслим).

Хамчунон фармуданд:

“Хар касе, ки амалеро анчом дихад, ки бар он амал амри мо набошад, пас амали у мардуд аст”.

(Бухори ва Муслим).

Инчунин фармуданд:

“Касе, ки аз суннати ман руй гардонад, пас у аз уммати ман нест”. ( Бухори ва Муслим).

Мисли ин далелхои зиёде вучуд дорад, ки ба вучуби иктидо ба паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ва нахи аз мухолафат варзидан ба он хазрат (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) далолат мекунад.